Yer: BlogKendini Arayan İnsan>Yazı Detayı
Sebeb-i Hüznüm
4 sene oldu Kendini Arayan İnsan Yorum Ekle
Tumblr Yayınla
Şimdi üzgünüm…
Son yapraklarını da rüzgâra teslim etmek üzere olan çırılçıplak bir ağaç gibi,rengimden ve neşemden eser yok…
Yalnızım…
Biliyorum;bunu ben yapıyorum.
Ama elimde değil.
Benim baktığım yerden hayat böyle gözüküyor ve başka bir açıdan bakmaya gücüm yok!
Zamana teslimim…
Gündüz vakti,perdeleri kapalı bir odada aydınlık arıyorum…
Işık dışarıda…
Korkuyorum…
Bu korkuyla,kendi karanlığıma sığınmak,hüzünden ibaret…
Hüzün…
Hüzün ki baştan çıkarır…
Hüzün;iskeleye bağlı geminin halatlarını zorlayan arsız rüzgâr…
Koparsa ne olur?
Bu,düşünülecek bir şey değildir…
Bir yanım iskeleye çarparken bir yanım ufka arzulu…
Bu,düşünülecek bir şey değildir…
Hüzün;”kopsun inceldiği yerden”e giden tehlikeli bir yoldur çünkü…
Çünkü hüzün,şuuru koynuna alır ve masumca uyutur…
-M.Başaran-
【Önceki】
【Sonraki】

Düşüncelerinizi yazın.

Avatar Ekle?


×
Facebook